Marloes’ Weblog

dit is de recensie die ik heb geschreven over het boek boeiuh! het stille protest van de jeugd van rob wijnberg.

BOEIUH!

Als we Rob Wijnberg moeten geloven staat onze generatie voor niets anders dan: Boeiuh, Chilluh, en Pimpuh. De jeugd is niet geïnteresseerd in het nieuws, boeken en de maatschappij; het liefst chillen we de hele dag, en zijn we alleen maar bezig met ons eigen welzijn. Maar volgens hem zijn wij niet de enige schuldige aan deze ontwikkeling van de maatschappij, en dat is wat hij probeert duidelijk te maken met zijn pamflet Boeiuh! Het stille protest van de jeugd.

Het boekje is opgebouwd uit een proloog, gevolgd door de 3 essays Boeiuh, Chilluh en Pimpuh. Vervolgens sluit hij af met het hoofdstuk het stille protest.

Boeiuh

In dit hoofdstuk gaat het vooral over de ongeïnteresseerde houding van de jeugd in de samenleving. Dit heeft volgens Wijnberg als oorzaak de enorme hoeveelheid informatie die op ons afgevuurd wordt. In plaats van het doel dat de maatschappij hiermee wil bereiken, dat wij deze informatie tot ons nemen, sluiten wij ons daar alleen maar van af.

Chillluh

In Chilluh wordt vooral de passiviteit van de jeugd van tegenwoordig aan de kaak gesteld, en over het zoeken naar de middenweg waar onze samenleving naar opzoek is.

Pimpuh

Bij ‘Pimpuh’ komt in het begin voornamelijk de identiteitsloosheid en het individualisme van de jeugd ter sprake, en dat het hierdoor voor ons steeds moeilijker wordt om een mening te vormen omdat we niet weten waar we voor staan.

Het is een storm aan informatie die op je afgevuurd wordt. Het gaat maar door alsof alles wat hij wil vertellen in de 96 bladzijdes die het boek dik is gepropt moet worden, en het geen bladzijde meer mag zijn. Het autobiografische verhaal dat verteld wordt zorgt voor wat ruimte om te ademen, waarna er vervolgens weer allerlei diepdoordachte constateringen en een zee van meningen om je oren vliegen. Toch leest het boekje gemakkelijk weg.

De mening van in dit geval Rob Wijnberg, over de jeugd van tegenwoordig, wat ze bezig houdt, en wat ze vooral niet bezighoudt, geeft een onrealistisch beeld van de samenleving. Het is meer een omschrijving van een student die behoord tot de generatie waarover het boek geschreven is, en die op een bepaalde wijze naar de maatschappij van tegenwoordig kijkt. Als je geïnteresseerd bent in hoe er over onze generatie gedacht wordt, en daar eens een mening over wilt van iemand die tot deze generatie behoord, en dit van een andere invalshoek benaderd, is dit boekje zeker interessant en het lezen waard.